„Деновиве тагуваме за една тивка глува душа – човек кој не ја изгуби битката со животот затоа што беше слаб, туку затоа што беше оставен сам. Ова не е лична трагедија. Ова е колективен срам.“

Фејсбук пост на Goce Angelov ви го пренесуваме во целост:

Загубата на блиска личност секогаш боли, но кога таа загуба е резултат не само на судбината, туку и на системската негрижа, болката се претвора во тивок крик што одекнува подолго од секој збор. Деновиве тагуваме за една тивка глува душа – човек кој не ја изгуби битката со животот затоа што беше слаб, туку затоа што беше оставен сам.

Роден во општество што формално се колне во еднаквост, а суштински ја практикува селекцијата, тој живееше во свет кој никогаш не научи да го слуша. Наместо поддршка, доби рамнодушност. Наместо институционална грижа, доби затворени врати. Наместо достоинствен живот, беше принуден сам да го бара својот опстанок – далеку од дома, по западните земји, во потрага по обична корка леб и малку човечко разбирање.

Ова не е лична трагедија. Ова е колективен срам. Срам на државата што со години ги третира лицата со попреченост како статистика, а не како луѓе. Срам на институциите што постојат на хартија, но не и во реалниот живот. Срам на политичарите кои зборуваат за „инклузивност“ додека со својата негрижа ги туркаат најранливите надвор од сопствената земја.

Каде беа програмите за поддршка? Каде беше системот за згрижување? Каде беше општеството кога најмногу требаше да покаже човечност? Одговорот е болен: сите молчеа. А молкот, особено кон оние што и онака не можат да слушнат, е најтешката форма на насилство.

Тој замина тивко, како што и живееше – без врева, без аплауз, без признание. Но неговата судбина мора да нè разбуди. Зашто ако продолжиме да прифаќаме дека е „нормално“ глуви, неми, болни и немоќни луѓе да заминуваат од својата татковина за да преживеат, тогаш не сме општество, туку механизам на исклучување.

Оваа загуба не смее да биде само уште една тажна вест. Таа мора да биде обвинение – јавно, гласно и непријатно – против сите што со години ја носат одговорноста, а никогаш вината.

Нека почива во мир братот по род и крв. Нека го најде мирот и спасението што го бараше овде а не го најде.

А ние, ако имаме совест, немаме право на мир додека ваквите приказни се повторуваат.

Фото: Социјални мрежи/ФБ-Гоце Ангелов

ОСТАВЕТЕ ОДГОВОР

ве молиме внесете го вашиот коментар!
ве молиме внесете го вашето име овде