Македонија се прости од д-р Никола Стојановски, истакнат лекар, учесник во Народноослободителната борба, долгогодишен претседател и почесен претседател на Сојузот на борците на Македонија, како и првиот претседавач на повеќепартиското Собрание по воведувањето на парламентарната демократија.
Роден на 8 февруари 1923 година во селото Скачинци, велешко, Стојановски уште во младоста се приклучил на антифашистичкото движење. Во 1942 година бил дел од познатиот протест на велешките гимназијалци против воведувањето на бугарскиот јазик во наставата, а потоа активно се вклучил во Народноослободителната борба, останувајќи еден од последните живи сведоци на тој историски период.
По завршувањето на Втората светска војна се посветил на медицината. Дипломирал на Медицинскиот факултет во Белград, а специјализирал педијатрија во Загреб. Во текот на својата долгогодишна кариера работел како педијатар и директор на Општата болница во Велес, оставајќи значаен белег во развојот на детското здравство. Подоцна се стекнал и со титулата доктор на медицински науки.
Покрај професионалната кариера, Стојановски имаше значајна улога и во политичкиот живот на земјата. На првите повеќепартиски избори беше избран за пратеник, а како највозрасен народен избраник на 8 јануари 1991 година ја отвори и ја водеше конститутивната седница на првиот повеќепартиски состав на Собранието, сè до изборот на Стојан Андов за претседател на парламентот.
Во јавноста беше препознатлив и како долгогодишен лидер на Сојузот на борците, каде со децении се залагаше за зачувување на антифашистичките вредности, историската меморија и достоинството на борците од НОБ. И во поодминати години остана активен, присуствувајќи на државни свечености, комеморации и одбележувања на значајни историски датуми.
За својот придонес во медицината, општествениот живот и афирмацијата на антифашистичките идеали беше добитник на бројни признанија и награди.
Со неговото заминување, Македонија губи личност која беше сведок и учесник во клучните историски процеси – од борбата за слобода, преку развојот на здравствениот систем, до воспоставувањето на современата парламентарна демократија. Неговото дело и животен пат ќе останат запаметени како значаен дел од македонската историја.