На 85-годишна возраст денеска почина легендарниот пејач Мишо Ковач.
Bеше едно од најголемите имиња на хрватската музичка сцена, а за време на богатата кариера што траеше неколку децении, пејачот продаде над 20 милиони плочи и доби голем број награди за својата работа.
Роден е во Шибеник на 16 јули 1941 година и пораснал со својот брат Ратко и сестрата Бланка. Детството го поминал во шибенички Варош, на улицата каде што истовремено живееле музичарите Вице Вуков и Арсен Дедиќ. Играл фудбал, а извесно време бил и голман на јуниорскиот тим на ХНК „Шибеник“ и сонувал за професионална кариера во Хајдук. Бил страствен навивач на Хајдук и често патувал од Шибеник до Сплит на натпревари. На 16-годишна возраст, се откажал од фудбалската кариера и почнал сè повеќе да се посветува на музиката. Слушал популарни италијански изведувачи, а во 1961 година, на натпреварот „Прв глас Шибеник“, ја делел победата со Мирко Вукшиќ, идниот гитарист на бендот Ми. Ја завршил воената служба во Белград и таму пеел за регрути и пријатели во саботните вечери. После тоа, се преселил во Загреб, каде што често настапувал во студентскиот центар и кафулињата.
Музичките продуценти го забележале на натпревар во Карловац, а во 1964 година добил договор за снимање на својот прв албум во Југотон. Албумот доживеал голем успех, а следното лето Мишо настапил со три песни на Мелодије Јадрана. Со песната „Više se nećes vratiti“ се етаблирал на музичката сцена, а неговите синглови се продале во десетици илјади примероци. Веќе на почетокот на својата кариера почнал да соработува со Ѓорѓе Новковиќ, со кого работел до неговата смрт во 2007 година, и токму Новковиќ го одбележал речиси целото творештво на Мишо Ковач.
Како што често велеше, Ковач го посети концертот на Елвис Присли во Медисон Сквер Гарден во Њујорк во 1972 година, и токму тој настап остави голем впечаток врз него. Во 70-тите години ги објави хитовите „Други јој расплиќе косу, а ја је волим“ и „Остала си увијек иста“, а во 80-тите ги објави своите најголеми хитови во кариерата. „Сутра ми суде“, „Одавно више не плаќем због тебе“, „Ја немам више разлог да живим“ и „Ти си пјесма моје душе“ се само дел од песните напишани во тој период, а Мишо соработуваше и со бројни колеги од сцената. Пет пати беше прогласен за пејач на годината, а во 1989 година беше прогласен и за личност на годината во поранешна Југославија.
По големиот успех во бизнисот, Мишо доживеа неколку трагедии во 1990-тите. Неговиот син Еди беше убиен во акција како член на специјалните сили на хрватската армија во Загреб во 1992 година, кога имаше само 16 години. Пејачот никогаш не го преболи тоа. По големиот концерт во чест на неговиот син во Пољуд во 1993 година, Мишо објави дека повеќе нема да настапува. Сепак, тој одржа серија проштални концерти и продолжи да пее. По неколку години борба со алкохолизам и депресија, пејачот си застрела во градите во својот стан во Максимир во 1999 година. За среќа, преживеа и целосно се опорави.
Официјално се врати на сцената со голем концерт во Загребскиот спортски центар, по што следеа неколку нови албуми. Имаше неколку паузи, но продолжи да работи и да снима до крајот, и никогаш не се откажа од концертите, без разлика колку здравствени проблеми имаше.
За време на својата богата кариера, тој се обиде и во глумата. Во 1972 година глумеше со Раде Шербеџија во филмот „Попладнето на фазанот“. Ретко се појавуваше на телевизија, но сепак беше дел од телевизиски проекти од хуманитарен карактер.