Одри Хепберн починала во својот дом во Толошенау, во Швајцарија, на 20 јануари 1993 година; за Лука Доти, таа била некој кого светот никогаш не можел целосно да го поседува. Години подоцна, тој признал дека по нејзината смрт сакал да ја зачува приватноста на својата мајка – толку решително што дури влегол во конфликт со Ибер де Живанши околу ставот дека Одри му припаѓа на јавноста.
Лука не жалел по иконата. Тој жалел по жената која готвела, се грижела за него, се смеела и го чекала дома. Токму таа, приватната Одри, Лука постојано ја наоѓал во кујната. Светот го гледал црниот фустан од филмот „Појадок кај Тифани“ (1961), совршеното држење и фотографиите на кои изгледала како никогаш да не старее. Лука се сеќавал на нешто многу помалку филмско.
„Да, таа беше меѓународна ѕвезда, но за мене беше госпоѓа Доти. А најмногу од сè го сакаше својот семеен живот.“
Славата беше речиси споредна работа. Домот беше вистинската сцена, а оброците беа моментите кога Одри стануваше едноставно – мама.
Години подоцна, една папка во нејзината кујна му помогнала на Лука да сфати колкав дел од нејзиниот живот бил зачуван токму таму. Во неа имало рецепти, рачно напишани белешки и јадења собирани во различни периоди од нејзиниот живот.
Како што стареела, нејзиното готвење станувало сè поедноставно. Тешките рецепти ја изгубиле својата привлечност. Таа сакала храна чиј вкус бил природен и автентичен, зеленчук кој внесувал бои во чинијата и вечери поради кои луѓето сакале да останат подолго околу масата.
Лука го паметел појадокот како еден од оние мали ритуали кои значеле многу повеќе отколку што луѓето од страна можеле да претпостават. Леб, путер, домашен џем, мадлен колачиња, разговор. Одри им го сечела лебот на децата на мали, практични стапчиња. Оброците не биле тивки настапи. Луѓето разговарале, се расправале, споделувале новости и повторно се поврзувале.
Лука подоцна рекол: „Таа беше сосема обична личност и успеа да одгледа нормално семејство – во кое има и караници и сè останато. Кога си дете, не го сфаќаш тоа на вистинскиот начин.“
За Лука, токму таа нормалност била она што луѓето однадвор не можеле да го видат. Можеби токму преку подготовката на тестенините најдобро се гледало каква била таа. Одри обожавала шпагети со сос од домати и можела да изеде две порции, додека пријателите со неверување ја гледале славната витка актерка. Во опуштените вечери, дури јадела пене со кечап и сирење пред телевизорот. Милиони луѓе ја познавале жената која ја облекувал Живанши. Лука ја познавал жената која можела да биде сосема задоволна со чинија тестенини во скутот, како дете.
Тука биле и печеното пиле, полнети печени компири, чоколадната торта, зеленчукот од градината и верувањето дека храната треба да создава чувство на задоволство.
Лука еднаш вака ја опишал Одри каква што ја запознал на почетокот: „На почетокот, мајка ми ја доживував како типична мајка која повеќе би сакала да остане дома и да пече пиле отколку да излегува за време на викендите.“
Дури подоцна целосно сфатил каква била таа актерка и хуманитарна работничка на УНИЦЕФ, чиј јавен живот ги надминувал границите на нивната кујна.